Ostatni raz przytuliłam mamę
180 dni temu.
Pokręcimy bączki?
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dostałem ofertę pracy.
Naprawdę? Jako kto?
Trener hokeja.
Super. Gdzie?
W Portland.
W Portland?
Co za zbieg okoliczności.
Goście, z którymi grałem, są tam trenerami.
Wysłałem na próbę parę emaili i...
Jeszcze im nie odpowiedziałem.
Jeszcze? Rozważasz to?
To świetna oferta.
Nigdzie nie idę, ale cieszę się, że spytali.
To po co zacząłeś temat?
Moglibyśmy tam żyć.
Piękny dom, start od nowa.
Jest nawet francuska knajpka za rogiem.
Knajpka? Przygotowałeś się.
Tak.
Skarbie...
Czasami życie daje nam szansę
na zmianę na lepsze.
To może być ten moment.
Czekasz na autobus?
Nie jedziemy razem?
Dzisiaj pracuję, otwieram knajpę cioci.
Niewolnictwo ma się dobrze.
Tylko poranek, załatwia coś.
Załatwia swojego hokeistę.
Ty tak na serio?
Wiadomo, że sypia z tym ciachem.
To moja rodzina, przestań.
Wolałabyś, żeby rodzina sypiała z brzydkimi?
Gotowa na dzisiaj?
Nie mów, że zapomniałaś o grillu.
Rozmawiałyśmy przecież o tym.
Mam tatę w szpitalu.
- Nie zorganizuję imprezy. - To nie impreza, to grill.
Przyjęcie charytatywne dla bezdomnych z domami.
Musisz trochę się zrelaksować. Czas na zabawę.
- Pamiętasz to słowo? - Nie.
- Nie ma opcji. - Pogadam z twoim tatą.
Jasne, zadzwoń do szpitala
i spytaj, czy możemy tu zrobić bibę bez opiekunów.
Nie tu. Tam.
Na plaży. To przestrzeń publiczna.
Od ciebie chcę parkingu i wsparcia.
Jesteś niewiarygodna.
Jedzenie już kupione, słońce świeci, jest pięknie.
- Słońce ledwo wyszło. - Fakt.
Poza tym: nie.
Muszę iść.
- Znajdź inne miejsce na imprezę. - Grilla.
Byle nie tutaj.
Muszę iść.
Cześć.
Nie mówię do pingwina.
Cześć, Gwen.
Nie chciałbyś mi pomóc?
Halo? Taylor?
Taylor, słyszysz mnie?
Raji?
Co się dzieje?
Wszystko gra.
- Poradzę sobie. - Coś mi się nie wydaje. Idę do ciebie.
ALARM JEST WYŁĄCZONY
Masz ideał kobiety?
To znaczy?
Celebrytka albo ktoś ze szkoły.
W kim się bujasz?
Miałem dziewczynę...
- W Bostonie. - Nie wiedziałam. Mów dalej.
Ale co?
Zacznij od imienia.
Alison.
Dobrze, Alison.
- Długo byliście razem? - Parę miesięcy.
Potem się przeprowadziliśmy.
Więc mamy małą przerwę.
Związki na odległość nie działają.
Jest źle.
Mogę mieć milion chorób.
Muszę przestać.
Miałaś tego nie robić.
Mój brat miał kiedyś skurcz.
Dziesięć minut w sieci i był pewny, że to rak jajnika.
To pewnie przez stres.
To normalna reakcja. Straciłaś mamę, przeprowadziłaś się.
Sporo przeszłaś.
Nie widzisz chyba skali problemu.
Jest ze mną źle.
Cześć.
Domowy rosół dla naszego superbohatera.
Czymże sobie zasłużyłem?
Wszystko jest lepsze od szpitalnego jedzenia.
Usiądź.
Co tam?
No wiesz...
Charlie.
Coś chodzi ci po głowie, gadaj.
Chodzi o Alexa.
Wiem, że go nie lubisz.
O raju.
Jestem szczęśliwa.
Na pewno?
Tak.
Zaproponowali mu pracę.
W Czechach?
Nie.
W Portland, w Oregonie.
W Portland?
Muszę zdecydować, czy z nim pojadę, bo...
Chcę z nim być.
A co z The Slice? Co z...
Co z nami?
Wiem, w tym...
W tym problem.
Sama nie wiem.
Charlie...
Wiem, powinienem...
cieszyć się twoim szczęściem,
ale to dużo informacji.
W krótkim czasie.
Doskonale cię rozumiem.
Ale wy też wyjechaliście do Bostonu i szybko się zaręczyliście.
Nie mów, że się zaręczyliście.
Nic nie mówię.
Cisza przed burzą.
Siądź ze mną.
Ot tak miałaś to wszystko w domu, czy...
Wszystko kupiłam.
- Imprezę? - Wszystko można kupić.
Nieprawda.
Mogłabym kupić ciebie.
Nie mogłabyś.
Każdy ma cenę. Jaka jest twoja?
Momencik.
- To tata. - O nie.
Muszę sprawdzić, jak się czuje.
- Idziesz? - Ale wrócę.
- Słowo? - Słowo.
- No dobra.
Moje ulubione.
- No tak. - Co z twoim tatą?
Wszystko gra, ale jeszcze go dzisiaj nie widziałam.
Mówili, kiedy wyjdzie?
Sprawdziłaś w końcu adres Ricka Walkera?
Ten w Fairfield?
Jeszcze nie.
To jest motel,
więc adres może stracić ważność.
Z resztą nie wyszło,
ale ten wygląda obiecująco.
Może...
Iść z tobą?
- Po co? - No nie wiem.
Jako wsparcie?
Żeby ci pomóc?
Może wszystko pogorszę.
Część mnie wypiera fakt, że mama go zdradzała.
Pozostała część chce to sprawdzić.
Powinnaś...
- Powinniśmy... - Dość.
- Wróciłam. - Cześć.
- Co u taty? - Jest dobrze.
Dużo lepiej. Może wyjdzie już jutro, trzymajmy kciuki.
Rozmawiałaś z nią?
Nie.
Była najbliższą przyjaciółką twojej mamy.
Może go znać.
- Może. - Tak.
Ja bym spytał.
Tu Trener.
Pewnie jestem na zawodach.
Na pewno wygrywam.
Cześć, tu John West.
Mam złe wieści, trochę oberwałem,
leżę w szpitalu.
Nic mi nie będzie.
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE SAR BOSTON
Nic mi nie będzie.
Chciałem tylko się odezwać, przywitać.
Wpadnij, jakbyś miał czas.
Pogadamy o zapasach.
Do zobaczenia.
John, tu Delgado, z Bostonu.
Oddzwoń przy okazji.
Cześć.
Dobrze wyglądasz.
Co jest?
Alan uznał, że możemy przynieść ci...
jedzenie.
- Nie wiem, co to jest. - Ja też nie,
ale wygląda na przeżute, a to chyba dobre wieści.
Jedzenie szpitalne?
Znajdziemy ci coś innego.
Co to jest?
Musimy porozmawiać.
Tato.
Cześć.
Nie śpię.
Co u ciebie?
Chciałem cię odwiedzić.
Pilnujesz starca?
Właśnie tak.
Co u dziewczyn?
Trzymają się. Charlie nas pilnuje.
Na pewno.
Swoją drogą,
oglądałem obraz z domowych kamer
i widziałem cię w domu z tą blondynką.
Kto to?
Szpiegujesz nas?
Nie!
Aplikacja się włącza, kiedy ktoś dzwoni do drzwi.
No tak, jasne.
- Co to za blondynka? - Gwen.
Pomagasz wszystkim czy tylko tym ładnym koleżankom?
Fakt, ładna jest.
No nie wiem.
Czego?
Nastolatki są dziwne.
OJEJ, CZAS NA KAWĘ!
Musisz mi pomóc.
To list, który mama napisała do swojego chłopaka.
Skąd go masz?
Wysłała go przed śmiercią.
Chyba pomyliła adresy, więc zwrócili go do nas.
Wiem, gdzie on teraz jest.
Tata to widział?
Nie.
Jeszcze nie.
Boję się jego reakcji.
Cokolwiek chcesz zrobić,
nie rób tego.
To nie jest...
dobry człowiek.
Co to znaczy?
Znasz go?
Porozmawiam z twoim tatą.
I to tyle?
Tak.
Po prostu wzięła ten list?
I mam nic nie mówić, chce najpierw porozmawiać z tatą.
- Co ukrywa? - Chcę to wiedzieć.
- Czyli chcesz? - Sama nie wiem.
Pokazała mi wielki czerwony przycisk i zabroniła go naciskać.
Co ty byś zrobił?
Pewnie bym go nacisnął.
To jedziemy tam?
- Chciałabym. - Kiedy?
Wkrótce, no nie wiem.
Muszę to przemyśleć.
Pamiętaj tylko, że możemy nie mieć czasu.
Daj znać, jak się zdecydujesz.
Dam.
Sprawdzisz co u Gwen?
Mam wyrzuty, bo popsułam jej imprezę-grilla.
- Jasne. - Oby znalazła inne miejsce.
Ja do niej wpadnę, a ty się zastanów
- i daj znać. - Dobra.
A jeśli choruję jak mama?
- Co jej było? - Rak żołądka.
Omdlenia są objawem?
Chorób? Owszem.
Tej choroby.
- Chyba nie. - Właśnie.
Nie przejmuj się bzdurami.
To nie bzdura.
Na razie to nic poważnego.
Może po prostu masz niski cukier?
Czy niski cukier może sprawić, że budzisz się w dziwnych miejscach?
No wiem.
Mama tak miała.
Naprawdę? Mówiła o tym?
Nie.
Czytałam jej pamiętnik.
Przeczytałaś jej pamiętnik?
- Jestem przez to złą osobą? - Trochę tak.
Ale przyjęłam to do wiadomości, kiedy się zaprzyjaźniłyśmy.
Pokażesz mi go?
Jest u mnie.
Pokażesz mi go?
No wiesz, żebym mogła...
przeanalizować podobieństwo genetyczne.
Aleś mądra.
Przemyślę to.
Widziałaś Gwen?
Gwen.
Żartujesz?
No co?
Jasne.
Coś ty sobie myślała?
Mówiłam ci o imprezie, robimy grilla.
To nie jest tylko grill.
Masz grilla.
O Boże.
- Cześć. - Cześć.
Rozmawiałam z Maddie.
O czym?
O Ricku Walkerze.
Ma jego adres.
TATA 9 NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
„Znajdź inne miejsce”, którego słowa nie zrozumiałaś?
Nie mogłam powstrzymać ludzi, było już za późno.
Kiedy dostałeś zaproszenie?
Dzisiaj, jak wszyscy.
- Przynieść ci coś? - Zaskocz mnie.
Widziałaś Scouta?
- Gwen! - Co?
Tak nie można! Tylko tyle masz do powiedzenia?
To nie twoja ziemia.
Przestań psuć nam zabawę.
Sex on the beach?
Dziękuję.
Rozkręćmy to!
Tibbersi górą!
- Tak jest! - No i cię ominęło.
Nie sądziłam, że będę dzisiaj ćwiczyć.
Dać ci wody?
Poproszę.
Już się robi.
GWEN: WRACASZ, PRZYSTOJNIAKU?
Lepiej weźmy się za ten komputer.
No tak.
No jasne.
Prosto z butelki? Super.
Twardziel z niego.
No nie wiem.
Tak sobie myślałem, że...
Brawo, Maddie.
- Przepraszam. - Chodźmy.
Pięknie, Maddie.
Zasłużył sobie.
A więc...
- Wygląda nieźle. - Nie żartujesz?
Zwolnij.
- Co z tobą? - Chyba zasłużyłam.
Miałeś rację, to był głupi pomysł.
Nie daj się jej.
Wiem.
Mam wrażenie, że wszystko wymyka się spod kontroli.
Będzie dobrze.
Porozmawiaj z Johnem.
Pogadaj z tatą.
I co powiem?
Że współorganizuję tę dziwną...
mieszankę grilla i imprezy?
Ja bym się skupił na liście.
Jestem skołowana.
Kręci mi się w głowię, trochę się upiłam.
Trochę?
No dobra, bardzo.
Zrobimy tak.
Przemyślisz to, co ci powiedziałem.
Ja za to pójdę po wodę i potem pogadamy.
Wymiatasz.
John, tu Delgado, z Bostonu.
Nie unikasz mnie chyba?
Sipowicz nie wypalił.
Jeśli dalej jesteś zainteresowany,
to musisz szybko dać mi znać.
Oddzwoń...
albo chociaż odbierz.
Chyba to mam.
Co mi jest?
Widzisz...
Objawy pokrywają się z padaczką skroniową.
O Boże.
Objawy?
Déjà vu...
Jamais vu, amnezja,
nieuzasadniony strach, lęki...
synestezja...
poczucie dysforii.
Na to się umiera?
Powinnaś komuś powiedzieć.
Nie mogę.
Nie zrobię im tego.
Zeszły rok spędziliśmy w szpitalach i...
Nie zrobię im tego.
Nie wiemy, czy to jest to.
I się nie dowiemy, jeśli nikomu nie powiesz.
Może to jest uleczalne?
Jest?
O Boże.
To już czas.
Czas na co?
Na sprawdzenie pamiętnika.
Wiesz...
Większość pingwinów, w tym Tux, zgadza się co do tego,
że trzeba znać historię genetyczną tego czegoś.
Prawda?
Miałam przestać go czytać.
To mnie chyba usprawiedliwi.
Mnóstwo ich.
Cześć, tato.
- Jak się czujesz? - Dobrze, dziękuję.
- Musisz coś dla mnie zrobić. - Jasne.
- Henry, widziałeś Maddie? - Jest na zewnątrz, chodź.
Mój tata chce z tobą porozmawiać.
- O nie. - Bierz telefon.
- Nie chcę... - Bierz go.
- Henry, wszystko gra? - Tak.
Czemu pan dzwoni?
Dzwoniłem do Maddie, ale nie odbiera.
Jasne, sekunda.
Popilnujesz Tux?
Często ucieka.
- Jasne. - Zaraz wracam.
Powinna być tuż za rogiem.
Przed chwilą tu była.
Moment, dostałem SMS-a.
MADDIE: POJADĘ TAM SAMA
PRZEPRASZAM.
Cholera.
Henry, co się tam dzieje?
John, nie ma jej tu.
Pojechała do Fairfield.
Do Ricka Walkera?
Skąd pan...
Wiem, gdzie on mieszka.
- Możesz prowadzić? - Tak.
- Masz prawo jazdy? - Tak.
- Daj mi Taylor. - Już się robi.
Mam Taylor.
Cześć, tato.
Daj Henry’emu klucze do Rebel 1.
Już.
Dobra, chodźmy.
No nie.
- Cześć, Charlie. - Cześć.
Czyje to auto?
- Alexa Turnera, mojego... - Narzeczonego, mówiłaś.
Tak.
Auto nie jest zarejestrowane na niego.
A na kogo?
Wiesz, że nie mogę tego powiedzieć.
Na twoim miejscu kupiłabym wino, pojechała do domu
i spytała narzeczonego, do kogo należy to auto.
Dobra.
Uważaj na siebie.
O Boże.
Chwilę ci to zajęło.
- Już się nudziłam. - Serio?
Czego szukasz?
Musieliśmy pożyczyć koszulkę.
- My? - Tak.
Tylko ta na mnie pasuje.
Pajac!
Mogę, prawda?
On?
Całowaliście się?
Nie wypada mówić.
O Boże!
- Co jest? - Scout!
Uspokójcie się!
- Co ty robisz? - O Boże.
Co z tobą?
Stary...
Scout, przestań!
Dość!
Scout, zostaw go!
No chodź.
Dzięki.
„Przełom wieków”.
Rok 2000.
Tato, co ty tu robisz?
- Idź do auta. - Co jest?
- Czemu? - Potem ci powiem.
- Co się dzieje? - Po prostu mnie słuchaj.
„Trzeci kwietnia.
To nie w porządku.
Charlie chce, żebym go rzuciła.
Jest wiecznie wściekły.
Zmienił się”.
To o twoim tacie?
- Musimy porozmawiać. - Tutaj?
- Wchodź. - Nie.
Brawo.
Rodzicielstwo najwyższych lotów.
- Z nim widziałam mamę. - Wiem.
Wejdź do auta.
- Czemu? - Wchodź.
Posłuchaj mnie.
- Tato! - Już!
Po prostu wejdź do auta.
Co się dzieje, John?
Skończ z tym, Rick.
Czego chcesz?
Dobrze wyglądasz.
- Trzymaj się z dala od mojej rodziny. - Mam zły wpływ?
Czego od niej chcesz?
Oboje od siebie czegoś potrzebujemy.
Tak zwane quid pro quo.
A dokładnie?
- Nie twój interes. - To moja żona.
Rozumiesz?
Kiedyś, o ile mnie pamięć nie myli,
wybrała mnie, a nie ciebie, prawda?
I co zrobiłeś?
Wybrałeś karierę. Zły ruch.
Jaki facet tak robi?
Chciałbyś mnie teraz uderzyć, prawda?
Tak jak ty ją?
Jaki facet tak robi?
„Trzeci sierpnia.
Uderzył mnie.
Tym razem naprawdę.
Zadzwoniłam do Johna. To była najtrudniejsza decyzja w życiu.
Czemu go zostawiłam?”.
Skoro to nie twój tata,
to o kim mówi?
Kasa z takiej ugody byłaby ogromna.
Może w końcu by cię zostawiła.
Bardzo jest mi ciężko nie komplikować ci życia,
kiedy mnie tak obrażasz.
- Czego chcesz? - Maddie, dość!
- Tato! - Czego chcesz?
Trzymanie tajemnic kosztuje.
Sarah to wie.
O czym on gada?
Łączą nas pewne tajemnice, Madelyn.
Mama miała przynieść mi czek.
Moja mama nie żyje, dupku!
Wsadź sobie ten czek w dupę!
- Puść mnie! - Do auta!
- Nie. - Właź.
Wsadź ją do auta.
Tato, nie.
Już wszystko gra.
Ona nie żyje.
Sarah nie żyje.
Został jej jeden rodzic?
- O czym on gada? - Mam odpowiedzieć?
- Tato! - Jak myślisz, kogo woła?
Ciebie czy mnie?
O czym on gada?
O czym ja gadam, John?
Może też się tu osiedlę,
omówię wszystko z córką.
O czym on gada?
Henry, puść mnie!
Zdenerwowała się.
Sąd może woleć mój styl wychowania.
Co zrobiłeś?
Trzymaj się od nas z daleka.
Rozumiesz?
John, jedźmy już stąd.
Mówił prawdę?
Nie zbliżaj się, Rick.
GRATULACJE, JESTEŚCIE IDEALNI!
MASZ SWOJEGO JEDNOROŻCA!
Co by się nie stało,
kocham cię, wiesz to?
Poczekaj, proszę.
Maddie.
Posłuchaj...
chcieliśmy cię chronić.
Przepraszam.
- Powinienem był ci powiedzieć, wiem. - Milcz!
Idź sobie, nienawidzę cię!
I w ten sposób,
dokładnie 180 dni po śmierci mamy, moje życie zrobiło zwrot...
o 180 stopni.
Odkrywając prawdę o mamie,
straciłam wszystko, co wiedziałam o sobie.
ARTYKUŁY NAUKOWE NT. PADACZKI SKRONIOWEJ
Dzisiaj rano byłam sobą.
Jutro...
będą córką kogoś innego.
Napisy: Jędrzej Kogut